دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی

به گزارش وب‌دای دانشگاه، دکتر زهرا قریشی، عضو هیئت علمی گروه گفتاردرمانی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، همزمان با ۲۱ سپتامبر (روز جهانی آلزایمر)، با اشاره به ماهیت پیشرونده این بیماری، اظهار کرد: آلزایمر صرفاً یک اختلال حافظه نیست، بلکه دستگاه عصبی مرکزی را هدف قرار داده و به‌تدریج تفکر، حل مسئله، درک گفتار و مهارت‌های ارتباطی فرد را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

 

فراتر از فراموشی؛ حفظ ارتباط با جهان پیرامون

این عضو هیئت علمی دانشگاه افزود: با پیشرفت بیماری، فرد در یافتن واژه‌ها و بیان نیازها با چالش جدی مواجه می‌شود. گفتاردرمانی در این مسیر با ارزیابی دقیق مهارت‌های شناختی-ارتباطی، متناسب با مرحله بیماری، برنامه‌ای اختصاصی طراحی می‌کند. هدف در این مداخلات، لزوماً بازگردانی توانمندی‌های ازدست‌رفته نیست، بلکه تقویت ارتباطات باقی‌مانده، کاهش ناکامی‌های ارتباطی و افزایش مشارکت فرد در فعالیت‌های اجتماعی است.

قریشی تصریح کرد: استفاده از نشانه‌های دیداری و آموزش راهبردهای ارتباطی به خانواده‌ها، راهکاری است که می‌تواند حلقه ارتباطی فرد مبتلا با دنیای پیرامونش را تا حد امکان حفظ کند.

 

اختلال بلع؛ خطری خاموش در مراحل پیشرفته

دکتر قریشی با بیان اینکه نقش گفتاردرمانگر فراتر از کلام است، به چالش «دیسفاژی» (اختلال بلع) در مراحل پیشرفته بیماری اشاره کرد و گفت: اختلال در بلع، خطر جدی خفگی و بروز پنومونی ناشی از آسپیراسیون را به همراه دارد. ارزیابی دقیق و ارائه راهکارهای درمانی برای ایمن‌سازی فرایند تغذیه، بخشی حیاتی از مداخلات تخصصی گفتاردرمانی برای ارتقای سلامت جسمی این بیماران است.

 

ضرورت رویکرد «فردمحور» در مراقبت

این متخصص با تأکید بر اهمیت آموزش مراقبان و خانواده‌ها افزود: نحوه صحیح تعامل کلامی، مدیریت محیط ارتباطی و توجه به نشانه‌های غیرکلامی، تأثیر بسزایی بر کاهش استرس و بهبود کیفیت زندگی بیمار دارد.

وی در پایان خاطرنشان کرد: اگرچه گفتاردرمانی نمی‌تواند سیر بیماری آلزایمر را متوقف کند، اما با مداخله زودهنگام و رویکرد فردمحور، می‌توان مشارکت اجتماعی و استقلال بیمار را تا بیشترین حد ممکن حفظ کرد. در این روز جهانی، شایسته است آلزایمر را فراتر از «فراموشی» ببینیم و نیاز اساسی بیمار به «درک شدن» و «تغذیه ایمن» را در اولویت برنامه‌های حمایتی قرار دهیم.

پایان پیام/