دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی

به گزارش خبرنگار وب‌دای دانشگاه، فاطمه حقیقت، فارغ التحصیل مقطع کارشناسی ارشد رشته مددکاری اجتماعی کودک و نوجوان، گفت: شاید در نگاه اول این سؤال مطرح شود که چرا باید درباره دبستان دوستدار کودک پژوهش کنیم؟ همه ما دوران مدرسه را تجربه کرده‌ایم و می‌دانیم مدرسه برای کودک فقط جایی برای درس خواندن نیست. کودک ساعات زیادی از روز و بخش مهمی از سال‌های کودکی خود را در مدرسه می‌گذراند؛ در آنجا یاد می‌گیرد، دوست پیدا می‌کند، با دیگران ارتباط برقرار می‌کند، با موفقیت و شکست مواجه می‌شود و بخش مهمی از شخصیت و نگاهش به خودش و دیگران شکل می‌گیرد.

 

وی درباره اهمیت دوره ابتدایی افزود: کودکان در این دوره هنوز در سال‌های ابتدایی شکل‌گیری بسیاری از مهارت‌های اجتماعی، عاطفی و ارتباطی خود هستند و تجربه‌ای که از مدرسه به دست می‌آورند می‌تواند بر نگاه آنان به یادگیری، مدرسه، خودشان و روابطشان با دیگران اثر بگذارد. دبستان معمولاً نخستین تجربه جدی و مستمر کودک از حضور در یک محیط رسمی اجتماعی و آموزشی است؛ به همین دلیل توجه به کیفیت این محیط و هماهنگی آن با نیازهای کودکان اهمیت زیادی دارد.

 

این دانش آموخته رشته مددکاری اجتماعی کودک و نوجوان گفت: دبستان دوستدار کودک مدرسه ای است که کودک را فقط به عنوان «دانش آموز» نمی‌بیند؛ بلکه او را انسانی دارای نیاز، احساس، حق، توانایی و نظر می‌داند. در چنین مدرسه ای علاوه بر آموزش، به امنیت و سلامت روان کودک، شاد بودن محیط، روابط با معلم و همکلاسی ها، احساس تعلق، امکان مشارکت و شنیده شدن نظر کودک، تناسب فضای مدرسه با نیازهای کودکان و حمایت از کودک و خانواده نیز توجه می‌شود.

 

فاطمه حقیقت دلیل انتخاب این موضوع را چنین بیان کرد: احساس کردم در ایران درباره مدرسه و کیفیت آموزش بسیار صحبت شده، اما لازم است خودِ کودک و تجربه او از مدرسه نیز بیشتر دیده و شنیده شود. همچنین بسیاری از الگوهای موجود درباره مدارس دوستدار کودک در کشورهای دیگر شکل گرفته اند و نمی‌توان بدون توجه به شرایط فرهنگی، اجتماعی و آموزشی ایران آنان را عیناً به کار برد.

 

این پایان نامه با شنیدن دیدگاه کودکان، والدین، معلمان، مدیران، مشاوران و سایر افراد مرتبط با مدرسه، به این سؤال پاسخ داده است که، یک دبستان در ایران برای اینکه واقعاً دوستدار کودک باشد، باید چه ویژگی هایی داشته باشد؟ نتیجه پژوهش نشان می‌دهد دوستدار کودک بودن تنها به داشتن یک حیاط زیبا یا امکانات مناسب محدود نمی‌شود، بلکه مجموعه ای از عوامل به هم پیوسته — از فضای فیزیکی مدرسه و ویژگیهای کارکنان تا شیوه آموزش و تربیت، نحوه ارتباط با والدین و کودکان و خدمات مشاوره ای — را شامل می‌شود.

 

وی یکی از مهمترین بخش‌های این پژوهش را شنیدن صدای خود کودکان دانست و گفت: اگر قرار است مدرسه ای برای کودکان مناسب‌تر و دوستدار آنان باشد، منطقی است که خود کودکان هم در تعریف ویژگی‌های چنین مدرسه ای دیده و شنیده شوند.

 

حقیقت در پایان، دستاورد این پایان‌نامه را نه یک نقطه پایان، بلکه سنگ‌بنای گفت‌وگویی نو در نظام آموزشی کشور دانست و گفت: یافته‌های این طرح، مقدمه‌ای برای تغییر نگاه سیاست‌گذاران و مدیران آموزشی باشد تا مدارس ایران، فراتر از فضای آموزشی صرف، به زیست‌بومی امن، خلاق و شاد برای بالندگی نسل آینده تبدیل شوند؛ زیست‌بومی که در آن “کودک‌محوری” از یک شعار، به یک “تجربه زیسته” برای دانش‌آموزان تبدیل گردد.

انتهای پیام/